Maatschappelijke participatie in een kiosk

Het is een stukje lopen, maar meer dan regelmatig kom ik met mijn kinderen terecht bij kinderboerderij de Hazewinkel. Een fantastische plek; zitten, spelen, kijken, beetje voetballen en verder niks. Ouders met kinderen brengen zelf mee wat ze denken dat nodig is bij een iets langer verblijf en hooguit een Belgische ijsverkoper komt op de schaarse zomerse dagen even kijken. Op alle andere dagen kun je je portemonnee thuis laten. Zo simpel kan een middagje uit zijn.

Te simpel blijkbaar voor een doorgeslagen wethouder die nu inmiddels voor de 124e  keer een poging doet een kiosk te realiseren bedoeld om, let wel “het gebruikersgemak van de huidige bezoekers te verbeteren en een voorziening te creëren waar maatschappelijke participatie tussen diverse doelgroepen kan plaatsvinden.”  Obligate bla-bla, holle frasen die gebruikelijk zijn bij het ontbreken van goede argumenten. Kletspraat, gebruikt door de wethouder die naar ik heb begrepen een kleine 80.000 Euro gemeenschapsgeld over de balk wil gooien voor iets waar niemand om gevraagd heeft.

Geen weldenkend mens zou voor eigen rekening op die plek zo’n investering aandurven. Wethouder van der Looij wel, maar die doet het dan ook op onze kosten.

Het gebruikersgemak van de huidige bezoekers waar de wethouder aan refereert, is nou net gelegen in het ontbreken van voorzieningen die de ouders aanzetten tot koopgedrag en de kinderen tot zeurgedrag.

Voor de bemensing van deze hazewinkel wil de wethouder vrijwilligers inzetten die een dagvulling zoeken. Welke dagvulling voor vrijwilligers wordt nagestreefd op dagen dat slechts een enkele buurtbewoner/ wandelaar het terrein met een bezoek vereerd, ontgaat mij volledig. Het doelloos naar buiten staren kan voor sommige doelgroepen therapeutisch heilzaam werken, maar ik neem aan dat de wethouder daar in dit geval niet het oog op had.

Welke doelgroepen maatschappelijk gaan participeren in de te realiseren kiosk weet ik wel, maar de wethouder kennelijk nog niet. Het zijn die doelgroepen die door niemand op een plek als een kinderboerderij worden gewenst.

Neen, als deze wethouder als herinnering aan zijn loopbaan een prestigeobject tot stand wil brengen laat hem dan iets anders bedenken.

Plong

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *